Hoe kapot is de christelijke muziekindustrie eigenlijk?

Hoe meer we te weten komen over de christelijke muziekindustrie, en dan met name de enorme Amerikaanse hedendaagse christelijke muziekindustrie, hoe ongemakkelijker het beeld wordt. Natuurlijk wordt daar prachtige muziek gemaakt. Natuurlijk werken er oprechte christenen. Natuurlijk worden door die muziek mensen bereikt, bemoedigd en soms zelfs bij Jezus gebracht. Maar dat ontslaat de industrie zelf niet van onderzoek. Integendeel. Wanneer je je inkomsten verdient met het Evangelie, artiesten presenteert als christelijke voorbeelden en miljoenen mensen beïnvloedt met liedjes over Jezus, mag de lat juist hoger liggen.

Het is inmiddels een miljoenenindustrie met platenmaatschappijen, managementbureaus, publishers, streamingplatforms, radiostations, festivals, boekingskantoren en hele organisaties die afhankelijk zijn van succesvolle artiesten. Daar is op zichzelf niets mis mee. Geld verdienen is geen zonde. Een professionele muziekindustrie is geen zonde. Maar waar veel geld, aanzien en belangen samenkomen, ontstaan ook krachtige prikkels om de machine te beschermen. Ook wanneer er een christelijk etiket op zit.

En precies daar begint het ongemakkelijk te worden.

Want waar is de accountability? Waar is de geestelijke begeleiding? Wie bewaakt het huwelijk van iemand die 200 dagen per jaar onderweg is? Wie zegt tegen een artiest dat hij een halfjaar moet stoppen wanneer iedereen rondom die artiest financieel belang heeft bij nóg een tour? Wie merkt verslaving op voordat iemand compleet ontspoort? Wie durft een miljoenenartiest werkelijk aan te spreken? En misschien nog belangrijker: wat gebeurt er wanneer de artiest niet langer geld oplevert, maar juist een probleem vormt?

Die vragen zijn opnieuw actueel geworden door twee mannen die de afgelopen weken opmerkelijk openhartig over hun ervaringen hebben gesproken.

Voormalig Newsboys-zanger John James bracht op 2 juni 2026 zijn autobiografie Newsboy: My Story of Hope and Second Chances uit. Daarin trekt hij opnieuw het gordijn open over zijn spectaculaire opkomst, zijn val door onder meer alcohol, cocaïne en seksuele zonde, de vernietiging van zijn huwelijk en uiteindelijk zijn herstel. Zijn boek verschijnt uitgerekend op een moment waarop de Newsboys nog altijd de gevolgen draagt van de onthullingen rond Michael Tait.

Een maand later vertelde John Ellis in het kader van de terugkeer van Tree63 en het nieuwe album Voyage hoe jaren van onafgebroken touren, opnemen en functioneren binnen de christelijke muziekindustrie hem fysiek, emotioneel én geestelijk hadden uitgeput. Uiteindelijk was het Matt Redman die tegen hem zei dat hij moest stoppen. Wat Ellis dacht dat een sabbatical van zes maanden zou worden, duurde bijna twee decennia. Hij vertelde dat zijn persoonlijke ontmoeting met Jezus, de reden waarom hij ooit liedjes over Hem was gaan schrijven, uiteindelijk zoekraakte in de drukte van de muziekindustrie.

Twee totaal verschillende mannen. Twee totaal verschillende verhalen. Maar ze wijzen in dezelfde richting. En wanneer we daar andere bekende gevallen naast leggen, begint het steeds moeilijker te worden om alles af te doen als een verzameling individuele incidenten.

Tot dusver zijn grofweg drie patronen zichtbaar, waarbij uiteraard overlap mogelijk is. Er zijn artiesten die lichamelijk, emotioneel of geestelijk opgebrand raken. Er zijn artiesten die tijdens die druk steeds verder wegzakken in alcohol en drugs. En er zijn artiesten bij wie seksuele zonde en overspel uiteindelijk openbaar worden.

De artiest blijft daarbij volledig verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes. Dat moet zonder mitsen en maren gezegd worden. Een zwaar tourschema maakt cocaïne niet minder zondig. Een slecht huwelijk rechtvaardigt geen overspel. Eenzaamheid maakt seks buiten het huwelijk niet goed. Niemand kan zijn persoonlijke zonde op een platenmaatschappij afschuiven. Maar daarmee is de andere kant van het verhaal nog niet verdwenen. Want misschien moeten we eens stoppen met uitsluitend te vragen: wat heeft die artiest gedaan?

En ook gaan vragen: wat heeft het systeem rondom die artiest gedaan terwijl het misging?

Zichtbare en onzichtbare zonde

Daarbij valt iets bijzonders op. Binnen de christelijke muziekindustrie lijkt een enorm verschil te bestaan tussen zonde die zichtbaar wordt en zonde die verborgen kan blijven. Neem Nikki Leonti. Leonti tekende als zeer jonge tiener haar eerste platencontract, had christelijke radiohits en reisde de wereld over. Vervolgens raakte zij als tiener ongehuwd zwanger. Zelf heeft ze daar later heel eenvoudig over gezegd: ze werd zwanger en werd vervolgens uit de industrie gezet.

Laten we daar Bijbels helder over zijn. De zwangerschap was niet de zonde. Het kind was al helemaal niet de zonde. De seksuele relatie buiten het huwelijk was de zonde. Maar de zwangerschap maakte die zonde zichtbaar. En dat is een belangrijk verschil. Een zwangerschap laat zich na verloop van tijd niet meer verbergen in een kleedkamer. Je kunt haar niet in een flightcase stoppen voordat de fotograaf binnenkomt. Leonti droeg haar zwangerschap uit en werd moeder. Daarmee werd de consequentie van wat er gebeurd was letterlijk zichtbaar voor iedereen.

En ineens wist de industrie wél hoe zij moest handelen. Afstand nemen. Muziek niet meer draaien. Carrière praktisch beëindigen. Het merk moest beschermd worden. Maar zet dat eens tegenover cocaïnegebruik. Cocaïne heeft geen zwangere buik. Een artiest kan vlak voor een optreden cocaïne gebruiken, zijn gezicht wassen, zijn haar goed doen, het podium oplopen en een kwartier later zingen over vrijheid in Christus. Alcoholmisbruik kan jarenlang verborgen blijven. Overspel kan verborgen blijven. Pornografie kan verborgen blijven. Seksuele zonde kan verborgen blijven. Hoogmoed kan al helemaal verborgen blijven. Geestelijke leegte zie je niet op een albumcover. Een huwelijk dat achter gesloten deuren langzaam sterft zie je niet wanneer er twintigduizend mensen voor het podium staan. En zolang de zonde onzichtbaar blijft, blijft ook de geldstroom intact.

Dat betekent niet automatisch dat managers bewust zeggen: zolang niemand het ziet, interesseert het ons niet. Zo eenvoudig werkt een systeem meestal niet. Het mechanisme is subtieler en daardoor misschien juist gevaarlijker. Mensen geloven ontkenningen omdat geloven economisch gemakkelijker is dan doorvragen. Rode vlaggen worden incidenten. Vreemd gedrag wordt vermoeidheid. Geruchten zijn slechts geruchten. Een artiest functioneert toch nog? De shows zijn uitverkocht. De singles doen het goed. De zaal zingt mee.

Dus gaat men door. Totdat wat backstage gebeurde opeens publiekelijk wordt. Dan kan het ineens niet snel genoeg gaan.

De mensen die op tijd aan de rem trokken

Niet iedere artiest wacht tot die explosie. Jennifer Knapp trok begin deze eeuw uiteindelijk zelf aan de noodrem. Zij behoorde op dat moment tot de grote namen in de hedendaagse christelijke muziek, had succesvolle albums achter haar naam en was Grammy-genomineerd. Rond haar vertrek werd destijds gesproken over burn-out, en Knapp bevestigde later dat die uitputting inderdaad een belangrijke factor was. Haar tourschema liep volgens latere beschrijvingen op tot ongeveer 250 dagen per jaar, terwijl tegelijkertijd nieuwe muziek geschreven en opgenomen moest worden. Haar latere theologische en relationele keuzes hoeven we voor deze analyse helemaal niet goed te praten. Dat is een andere discussie. Het relevante deel van haar verhaal speelt al daarvoor: een jonge artiest kon binnen korte tijd zo worden opgeslokt door de machine van optreden, opnemen, promotie en verwachtingen dat ze uiteindelijk moest verdwijnen om weer ruimte te krijgen om überhaupt mens te zijn.

John Ellis beschrijft anno 2026 iets vergelijkbaars. Tree63 was succesvol. Er waren Dove Awards, internationale tournees, albums en worshipsongs die overal werden gezongen. Maar achter dat succes raakte Ellis steeds verder leeg. Volgens hem bestaat bij christelijke artiesten bovendien een bijzonder gevaar doordat de normale scheiding tussen werk en geloof verdwijnt. Iedere week sta je ergens anders, steeds opnieuw moet je optreden en ondertussen draag je ook nog de suggestie met je mee dat dit allemaal bediening is. Ellis omschreef dat ritme als fysiek, emotioneel en geestelijk uitputtend.

Daar zit een geestelijk risico dat gemakkelijk wordt onderschat. Want wanneer je werk bestaat uit zingen over Jezus, kun je gaan denken dat je werk met Jezus hetzelfde is als je wandel met Jezus. Dat is het niet. Een soundcheck is geen gebed. Een worshipconcert is geen stille tijd. Een zaal vol opgeheven handen is geen bewijs dat het geestelijk goed gaat met degene die voor die zaal staat. Een Dove Award zegt niets over karakter. En een lied over overgave betekent nog niet dat degene die het zingt werkelijk in overgave leeft.

Peter Furler is daarom een interessant derde voorbeeld, juist omdat hij niet beweert dat hij volledig opgebrand instortte. Na ruim twee decennia Newsboys, duizenden optredens, schrijven, produceren en touren besloot hij dat het genoeg was. Hij vertelde later dat de creatieve cyclus steeds meer iets werd wat hij móést doen in plaats van wat hij met vreugde deed. Furler en zijn vrouw gingen hun leven bewust vereenvoudigen. Hij trok dus een grens voordat de machine hem volledig opslokte. Dat is geen zwakte. Dat is wijsheid. Maar het roept opnieuw een vraag op: waarom moet de artiest zelf die grens ontdekken?

John James trok die grens niet op tijd

Bij John James ging het volledig de andere kant op. Hij was frontman van één van de grootste christelijke bands ter wereld. Terwijl de Newsboys groeide, groeiden ook de druk, de aandacht en het geld. Maar de man achter het podium begon af te brokkelen. James dronk steeds meer. Uiteindelijk gebruikte hij cocaïne. Zijn huwelijk liep ernstige schade op. Hij pleegde overspel. Zijn gedrag werd steeds problematischer en toch bleef de machine lange tijd functioneren. James heeft daar nooit een goedkoop slachtofferverhaal van gemaakt. Ook in zijn recente boek neemt hij verantwoordelijkheid voor zijn eigen keuzes. Dat is belangrijk. Hij was degene die dronk. Hij gebruikte de drugs. Hij pleegde overspel. Maar hij heeft daarnaast jarenlang iets anders gezegd wat binnen de hedendaagse christelijke muziekindustrie veel te weinig aandacht heeft gekregen.

Er waren volgens hem genoeg mensen om hem te helpen succesvol te worden, maar nauwelijks mensen om hem te leren omgaan met succes. Dat verschil is enorm. Hoe ga je om met een publiek dat je continu op een voetstuk plaatst? Hoe bescherm je je huwelijk wanneer je voortdurend onderweg bent? Hoe bewaak je nederigheid wanneer iedereen je vertelt hoe geweldig je bent? Hoe ga je om met vrouwen die aandacht zoeken? Hoe ga je om met geld? Met uitputting? Met eenzaamheid? Met de merkwaardige geestelijke werkelijkheid dat je iedere avond over Jezus spreekt terwijl je privéleven steeds verder van Hem af raakt?

James vertelde al in 2007 dat de economische werkelijkheid rond de Newsboys meespeelde. Er waren carrières, gezinnen en inkomens aan de band verbonden. Hij sprak over een grote money-making machine en suggereerde dat mensen daardoor soms dingen niet willen zien die eigenlijk behoorlijk duidelijk voor hun neus gebeuren. Dat was geen uitspraak naar aanleiding van Michael Tait. Dat was bijna twintig jaar vóór Michael Tait.

En toen gebeurde het opnieuw

Michael Tait behoorde decennialang tot de absolute top van de Amerikaanse christelijke muziekindustrie. Eerst met dc Talk, later als frontman van de Newsboys. Hij was geen obscure artiest die ergens onder de radar meedraaide. Hij stond midden in de industrie. En ondertussen leidde hij naar eigen zeggen ongeveer twintig jaar een dubbelleven met fors alcoholgebruik, cocaïne en seksueel grensoverschrijdend gedrag. Na journalistieke onderzoeken erkende hij in juni 2025 dat de kern van veel beschuldigingen waar was en noemde hij zijn eigen gedrag zonder omwegen zonde. Ook hier geldt weer: Tait draagt daarvoor zelf de verantwoordelijkheid.

Maar vervolgens kwam iets naar buiten wat voor de industrie veel vernietigender is dan het feit dat één beroemde artiest zwaar zondigde. The Guardian sprak met 25 mensen uit de christelijke muziekindustrie en meldde dat velen al eerder op de hoogte waren geweest van verhalen en beschuldigingen rond Taits gedrag. Zijn vermeende wangedrag werd door bronnen zelfs omschreven als één van de grootste open geheimen binnen de christelijke muziek. Dat verandert de vraag volledig. Dan gaat het niet meer alleen over een man die uitstekend kon liegen. Dan moeten we ook praten over een omgeving waarin vermoedens, verhalen en signalen kennelijk jarenlang konden circuleren zonder dat er een effectief mechanisme ontstond dat de zaak stopte. En opnieuw zien we het verschil tussen verborgen en zichtbare zonde. Zolang Tait cocaïne achter gesloten deuren gebruikte, kon hij optreden. Zolang seksuele zonde verborgen bleef, konden albums verschijnen. Zolang alcoholgebruik niet publiek explodeerde, kon de tour verder. Zodra het verhaal openbaar werd, veranderde alles in razend tempo. De Newsboys verloren uiteindelijk hun contract bij Capitol Christian Music Group, muziek verdween van christelijke radio en optredens kwamen onder druk te staan.

Dezelfde industrie die jarenlang nauwelijks zichtbaar in staat was om het probleem te stoppen, bleek na openbaarwording bijzonder efficiënt in het beperken van de reputatieschade. En dat is een ongemakkelijke constatering.

Waar waren jullie vóórdat het zichtbaar werd?

Dat brengt ons opnieuw bij Nikki Leonti. Zij was piepjong toen ze professioneel de christelijke muziekindustrie binnenkwam. Zelf zegt zij dat ze op haar dertiende haar eerste platencontract tekende. Vervolgens reisde ze de wereld rond. Een paar jaar later was ze zwanger en viel de professionele wereld waarin ze tot dat moment functioneerde grotendeels weg. Je kunt zeggen: ze had geen seks buiten het huwelijk moeten hebben. Dat klopt helemaal. Maar daarmee is de analyse nog lang niet klaar. Want als volwassenen een tiener professioneel de wereld rond sturen, geld aan haar verdienen, haar op podia zetten als christelijk voorbeeld en haar agenda beheren, dan mogen we óók vragen welke verantwoordelijkheid die volwassenen namen voor haar geestelijke en persoonlijke bescherming.

Wie begeleidde haar? Wie kende haar werkelijk? Wie hield haar relaties in de gaten zonder controlerend te worden? Wie vroeg niet alleen hoe haar stem het hield, maar hoe haar ziel het hield? Wie stond dichtbij genoeg om te merken wanneer ze kwetsbaar werd? Wie fungeerde als geestelijke moeder? Wie durfde tegen het management te zeggen dat een tiener misschien niet hetzelfde arbeidsritme hoort te hebben als een doorgewinterde volwassen artiest? Dat zijn geen vragen waarmee haar zonde wordt goedgepraat. Integendeel. Wie zonde serieus neemt, moet juist ook verleiding, discipelschap en bescherming serieus nemen. De reactie achteraf lijkt namelijk een stuk eenvoudiger te zijn geweest dan de zorg vooraf. En dat is misschien wel typerend.

Zonde corrigeren wanneer iedereen haar kan zien is relatief gemakkelijk. Iemand helpen heilig te leven terwijl niemand kijkt, vraagt veel meer.

Sandi Patty en Michael English

Ook in de jaren negentig zagen we hetzelfde probleem rond twee absolute giganten van Christian music. Sandi Patty behoorde tot de grootste christelijke zangeressen ter wereld. Grammy's, enorme verkoopcijfers, Dove Awards en volle zalen. Vervolgens werd bekend dat zij een buitenechtelijke relatie had gehad met achtergrondzanger Don Peslis, met wie zij later trouwde. Haar carrière raakte in een enorme crisis. Ze beleed haar zonde uiteindelijk publiekelijk en keerde later ook weer terug in de christelijke muziekwereld. Ook hier was het overspel haar verantwoordelijkheid. Maar denk opnieuw aan de tijdlijn. Zonde ontstaat zelden op de persconferentie waarop zij wordt opgebiecht. Er gaat een periode aan vooraf. Er worden grenzen overschreden. Er is geheimhouding. Er zijn omstandigheden. Er zijn mensen rondom de betrokkenen. En in een wereld waarin een artiest voortdurend reist met muzikanten, managers, personeel en collega's, wordt de vraag opnieuw relevant hoeveel werkelijk geestelijk toezicht er bestaat voordat alles ontploft.

Michael English is misschien nog scherper. In 1994 stond hij op de absolute top van de hedendaagse christelijke muziek. Kort nadat hij een lading Dove Awards had gewonnen, kwam zijn affaire met Marabeth Jordan van First Call openbaar. Beiden waren getrouwd; Jordan was zwanger geraakt. Het label liet English vallen, zijn muziek verdween van de radio en retailers, en de carrière die kort daarvoor op zijn hoogtepunt stond kwam abrupt tot stilstand. Zijn overspel was zonde. Daar hoeft geen voetnoot bij. Maar daarna stortte zijn leven verder in. Hij raakte verslaafd en kende uiteindelijk zelfs een periode van dakloosheid voordat herstel op gang kwam. En daar zien we hetzelfde pijnlijke mechanisme. Zolang het probleem privé was, stond Michael English op het podium. Zodra het zichtbaar werd, verdween het podium. Dat kan voor een periode volkomen terecht zijn. Niemand heeft recht op een christelijk podium terwijl zijn privéleven ernstig in strijd is met de boodschap die hij verkondigt. Maar een Bijbelse reactie op zonde eindigt niet bij het afpakken van de microfoon. Galaten 6 zegt dat wanneer iemand tot een overtreding komt, geestelijke mensen zo iemand moeten terechtbrengen in een geest van zachtmoedigheid. Terechtbrengen. Herstellen. Dat is iets anders dan reputatieschade beperken.

Een platenmaatschappij hoeft geen kerk te worden. Een programmaleider hoeft geen pastor te zijn. Maar als een complete industrie miljoenen verdient aan de geestelijke geloofwaardigheid van artiesten kan zij niet vervolgens doen alsof geestelijke verantwoordelijkheid uitsluitend privé is.

Stacie Orrico: wanneer niet de artiest faalt, maar de volwassenen

En dan komen we bij misschien wel het meest verontrustende verhaal van allemaal. Stacie Orrico was twaalf jaar toen zij in 1998 een christelijke muziekwedstrijd won. Op haar dertiende tekende ze bij ForeFront Records en werd zij opgebouwd tot een succesvolle jonge christelijke artiest. Later brak ze ook internationaal door met nummers als Stuck en (There's Gotta Be) More to Life.

In januari 2026 spande Orrico een rechtszaak aan tegen haar voormalige manager Britt Ham, Universal Music Group, ForeFront Records en andere partijen. Zij beschuldigt Ham ervan haar vanaf haar veertiende jarenlang seksueel te hebben misbruikt en stelt dat verantwoordelijke partijen ondanks waarschuwingssignalen onvoldoende hebben ingegrepen. De zaak loopt nog, dus deze aantijgingen moeten nadrukkelijk als aantijgingen worden behandeld en niet als reeds juridisch vastgestelde feiten. Maar de inhoud van de aanklacht is schokkend. Volgens Orrico's klacht was haar imago als wholesome christelijke tienerster nadrukkelijk onderdeel van haar commerciële positionering. Tegelijk stelt zij dat er signalen waren over de verhouding tussen haar en haar manager. Een persoon zou haar vader hebben gewaarschuwd. Een begeleidster zou volgens de aanklacht haar zorgen bij het label hebben geuit en vervolgens zijn ontslagen. Orrico zegt dat de muziekindustrie haar als klein meisje niet heeft beschermd.

Als ook maar een substantieel deel daarvan juridisch wordt bevestigd, dan hebben we hier niet meer te maken met een artiest die onder druk zondigde. Dan hebben we een kind dat bescherming nodig had. En dan wordt de vraag genadeloos eenvoudig: was het christelijke imago belangrijker dan het christelijke meisje? Want een wholesome imago levert geld op. Een ernstig probleem rond de manager van dat meisje kost geld. En daarmee zijn we opnieuw terug bij hetzelfde gevaar: zodra het financiële belang groot genoeg wordt, kan waarheid buitengewoon onhandig worden.

Misschien is dit het werkelijke systeemprobleem

Al deze verhalen zijn verschillend. We moeten ze niet plat slaan tot één simpele theorie. Een tienerzwangerschap is geen cocaïneverslaving. Overspel is iets anders dan vermeend seksueel misbruik van een minderjarige. En iemand die op tijd stopt is iets anders dan iemand die jarenlang een dubbelleven leidt. Maar onder die verschillen loopt wel degelijk een terugkerende lijn.

De Amerikaanse christelijke muziekindustrie is buitengewoon goed geworden in het ontwikkelen van artiesten. Ze kan talent herkennen. Ze kan liedjes produceren. Ze kan merken bouwen. Ze kan arena's vullen. Ze kan honderden radiostations tegelijk een single laten draaien. Ze kan worshipsongs binnen enkele maanden over de hele wereld verspreiden. Ze kan een artiest veranderen in een miljoenenbedrijf. Maar al tientallen jaren duiken dezelfde vragen op over het beschermen van de mens achter dat merk. En misschien komt dat doordat succes zelf een geestelijk gevaar vormt waar bijna niemand financieel belang bij heeft om tegen op te treden. Een echte accountabilitystructuur kan namelijk geld kosten. Die kan zeggen: deze tour gaat niet door. Deze artiest moet zes maanden rust. Deze man moet uit zijn positie totdat zijn huwelijk op orde is. Deze jonge vrouw moet minder reizen. Deze manager mag niet alleen met deze minderjarige artiest zijn. Deze geruchten moeten onafhankelijk onderzocht worden. Deze ster verdient ons miljoenen, maar hij gaat voorlopig toch niet het podium op. Dát is accountability. Niet een statement plaatsen nadat de krant heeft gebeld.

Heeft men iets geleerd?

En dan komen we bij de vraag die misschien wel het pijnlijkst is. Heeft de Amerikaanse christelijke muziekindustrie van dit alles geleerd? De conclusie is steeds meer: nee. En die conclusie komt niet voort uit cynisme, maar uit de vruchten die zichtbaar zijn. Jezus zegt in Mattheüs 7:16: "Aan hun vruchten zult u hen herkennen." Dat principe geldt breder dan alleen de oorspronkelijke context van dat vers. Je kunt beweren dat iets veranderd is, maar uiteindelijk zal verandering zichtbaar worden in de vrucht. Wanneer iemand werkelijk van zijn fouten leert, verandert gedrag. Wanneer een organisatie werkelijk van een crisis leert, veranderen structuren. Wanneer een industrie werkelijk heeft begrepen dat haar artiesten geestelijke bescherming nodig hebben, moet je twintig jaar later andere resultaten zien.

Maar kijk naar de tijdlijn. John James ontspoort in de jaren negentig. In 2007 vertelt hij publiekelijk hoe gebrek aan begeleiding, succes, geld en het belang van de machine volgens hem een rol speelden in de omgeving waarin hij viel. Vervolgens gaat diezelfde Newsboys-machine gewoon verder. Michael Tait wordt in 2009 frontman. Jaren later blijkt dat hij gedurende een groot deel van zijn carrière een ernstig dubbelleven leidde. Wanneer het verhaal in 2025 explodeert, blijkt bovendien dat verhalen en vermoedens in delen van de industrie al veel langer circuleerden.

In 2026 vertelt John Ellis dat de druk van de christelijke muziekindustrie hem bijna zijn geloof kostte. In datzelfde jaar stapt Stacie Orrico naar de rechter met de beschuldiging dat een christelijke muziekomgeving die veel geld aan haar verdiende haar als minderjarige niet heeft beschermd.

Hoeveel vrucht moet er eigenlijk nog aan de boom hangen voordat we durven benoemen welke boom we voor ons hebben?

Misschien heeft de industrie namelijk wel degelijk iets geleerd. Alleen niet wat wij hoopten. Misschien is zij niet veel beter geworden in accountability. Misschien is ze beter geworden in crisiscommunicatie. Misschien is ze niet veel beter geworden in het zichtbaar maken van verborgen zonde. Misschien is ze beter geworden in het beschermen van merken zolang die zonde verborgen blijft. Misschien heeft zij niet geleerd om eerder in te grijpen. Misschien heeft zij geleerd sneller afstand te nemen zodra het verhaal publiek wordt. Dat is een harde conclusie. Maar een christelijke industrie behoort niet beoordeeld te worden op haar persberichten. Zij behoort beoordeeld te worden op haar vruchten.

En die vruchten laten al tientallen jaren opmerkelijk veel van hetzelfde zien: uitputting, kapotte huwelijken, verslaving, verborgen seksuele zonde, geestelijke leegte, gebrek aan effectieve accountability en een bijna reflexmatige schrikreactie zodra het zorgvuldig opgebouwde imago publiekelijk begint af te brokkelen.

Daarbij is misschien het meest wrange dat zichtbare zonde vaak onmiddellijk consequenties krijgt terwijl onzichtbare zonde jarenlang kan meeliften op christelijk succes. Een zwangere tiener kun je niet verbergen. Een cocaïneverslaving soms wel. Een publieke affaire niet. Een hoogmoedig hart jarenlang. Een kind op komst niet. Een geestelijk leeggeraakte zanger die iedere avond nog feilloos zijn teksten zingt wel. En zolang wij succes verwarren met Gods goedkeuring, blijven we daar steeds opnieuw intrappen.

Misschien moeten we daarom ophouden verbaasd te reageren wanneer de volgende bekende christelijke artiest valt.

Omdat een systeem dat twintig, dertig jaar lang dezelfde waarschuwingen krijgt en vervolgens dezelfde vrucht blijft produceren op enig moment zijn recht verspeelt om ieder nieuw incident als volkomen onverwacht te presenteren.

John James waarschuwde ons jaren geleden. Michael English liet het zien. Sandi Patty liet het zien. Nikki Leonti liet een andere kant ervan zien. Jennifer Knapp trok zelf de stekker eruit. Peter Furler stapte op tijd opzij. John Ellis moest jarenlang wegblijven om uiteindelijk weer terug te kunnen keren. Michael Tait liet vervolgens zien hoelang verborgen zonde midden in de absolute top van Christian music kan voortbestaan. En nu vraagt Stacie Orrico via de rechter wie haar had moeten beschermen toen zij zelf nog een kind was.

Dat zijn geen incidenten meer die je zonder verdere vragen naast elkaar kunt leggen. Dat zijn vruchten. En aan de vruchten herken je uiteindelijk de boom. De vraag is daarom niet langer of de Amerikaanse christelijke muziekindustrie ooit problemen heeft gehad. Dat staat inmiddels wel vast. De werkelijke vraag is veel ongemakkelijker: heeft zij zich werkelijk bekeerd van de structuren die die problemen mogelijk maakten?

Vooralsnog zien we daar bitter weinig vrucht van.